prolog

Pamiętasz może swój pierwszy rok w Monachium?

Pierwsze potknięcia. Wzloty i upadki w karierze juniorskiej.

Nasze spotkanie. Niby takie banalne, bo w szkole.

Twoje nieudolne podrywy, które mnie zauroczyły.

To, jak przychodziłeś po mnie po treningach, by zabrać mnie na ciasto do pobliskiej kawiarni.

Każdy drobny gest, który pokazywał Twoje uczucie do mnie. A ja w to wpadałam coraz bardziej i bardziej... Aż stało się to, czego nikt się nie spodziewał, ja już tym bardziej. 

Miałeś 17 lat, a ja 15. Okazałeś się kompletnie nieodpowiedzialnym idiotą, myślącym tylko o sobie.

Zostawiłeś mnie, gdy tylko dowiedziałeś się o tym, że wpadliśmy. Wiem, że się bałeś, nie byłeś z tum sam, bo także się bałam. Byliśmy tylko dwójką nastolatków, którzy zaczęli myśleć po fakcie!

Nie miałam w Tobie oparcia, którego tak bardzo wtedy potrzebowałam.

Moje wizje naszej przyszłości legły w gruzach. Wszystko musiałam teraz podporządkować dziecku, którego nie chciałeś.

Trzydzieści tygodni po tym, gdy się dowiedziałam o ciąży, pierwszego grudnia 2011 roku, po czterech godzinach porodu w męczarni na tym świecie pojawił się Twój syn. Nasz syn. 3000 gram i 55 centymetrów miłości. Tej miłości, którą odrzuciłeś, w obawie przed odpowiedzialnością.

Nawet go nie zobaczyłeś, bo rodzice zadecydowali, że opuszczę Monachium i przeprowadzę się do ciotki mieszkającej pod Norymbergą, bym mogła w spokoju się odciąć i zacząć życie na nowo. Kochana Marie, gdyby nie ona, nie wiem, czy poradziłabym sobie w tej roli.

Nigdy w życiu nie żałowałam tego, że Luka pojawił się na tym świecie, w przeciwieństwie do Ciebie. 

Jest bardzo do Ciebie podobny, wiesz? Ma te Twoje cudne, piwne oczy, ten sam zniewalający uśmiech... Mimo tych swoich trzech latek już czaruje małe dziewczynki w przedszkolu!

Boję się na samą myśl tego, że jesteś teraz w pobliżu. Moje "szczęście" tak bardzo mnie rozpieszcza, że znów próbuje splątać nasze losy. Wiesz co Ci powiem? Liczę, że nigdy więcej się nie spotkamy. Nie chcę cierpieć z Twojego powodu.

______________________

Dzień dobry i z góry przepraszam, ale za długo (od dwunastego maja poprzedniego roku) wstrzymywałam się z tym, aby opublikować to, co szczerze z całego serca uwielbiam. Prolog dodaję dziś, a z rodziałami spróbuję wytrzymać do publikacji końca na Porwanej chociaż i tak to nie jest możliwe

Liczę, że będziecie z tego zadowolone chociaż w połowie jak ja :') 

Tu możecie pozostawiać swoje opowiadania, postaram się zerknać

Tu z kolei zapoznacie się z głównymi postaciami

A tutaj z całą moją twórczością

luv ja! wcale nie powinnam teraz siedzieć i się uczyć historii Polski

info dla tych, którzy możliwe, że czekają na ff z Danielem: będzie ono po Tochter des Teufels.