pet

To co usłyszalem z jej ust... Dotarło do każdej komórki mojego ciała i zamurowało mnie. Skąd ona tyle wiedziała? Chyba że... Nie, to byłoby za duże szczęście, gdybyś się tu znalazła i to pod postacią Niki. Ale ten chłopiec... Tak bardzo przypomina dziecko z Twoich zdjęć... Może jednak nie zwariowałem? 

Nika musi mi to wszystko powiedzieć. Muszę się upewnić, czy ona jest dokładnie tą samą osobą, którą skrzywdziłem, a Luka jest moim synem.

Uważnie przyglądałem się każdemu Waszemu zdjęciu jakie miałem pod ręką, porównując Was do obrazu Niki i Luki. To musi być przypadek, to nie mogą być oni... Byłbym totalnym idiotą, gdybym tego nie zauważył! Ale jej słowa... Skądś musi wiedzieć. Muszę sprobować dowiedzieć się czegokolwiek.

Odnalazłem Cię, a Ty mi wybaczyłaś. Tak po prostu. Wszystko było idealne... I wtedy to okazało się kolejnym głupim snem. To przecież nie ma szans. Nigdy mi nie wybaczysz, choćbym i błagał Cię na kolanach. Za bardzo Cię skrywdziłem.

Tak bardo chciałbym móc chociaż przez chwilę trzymać Cię w swoich ramionach, poczuć Twój dotyk na sobie, zobaczyć naszego synka...

Chociaż pozostały mi sny i marzenia. Ich nikt mi nie odbierze. A także nadziei, że będzie dobrze.

Czekałem przed klubem. Sam już nie wiem nawet na kogo. Minął tydzień, a Nika się nie pojawia... Coś musi być nie tak... Czemu tylko ja nie wiem, co się dzieje?

Drzwi się otworzyły, a wyszła z nich Tleniona. Cóż, może od niej uda mi się coś wyciągnąć... Oby mi pomogła. 

- Hej, Ty! - zawołałem, a ona zatrzymała się w pół kroku i spojrzała na mnie. - Co jest z Niką?

- A Tobie po co to do wiadomości? - zapytała tonem adwokata, broniącego swojego klienta jak lwica lwiątka.

- Po prostu chcę wiedzieć. Co z nią? 

- Jest na urlopie - westchnąłem ciężko. Zmarnowałem kilka dni na bezczynnym siedzeniu tam...

- Jest chora, ktoś jej umarł, czy co?

- Ma chorego synka - powiedziała ostrożnie, chyba kilkakrotnie się zastanawiając, czy może to powiedzieć. Poczułem... Poczułem dziwne kołatanie w okolicach serca. - Nie umiała go tak po prostu zostawić w domu z ciotką... Wystarczy, że robi to codziennie, gdy tu przychodzi, aby pomóc w utrzymaniu domu. Mieszkają w trójkę... 

Mają problemy, tak? 

- Powiedz mi coś o niej, proszę - szepnąłem błagalnie, składając dłonie jak do pacieża. Muszę znaleźć potwierdzenie swoich myśli, że to może być moja Domi... Mam dość tej pieprzonej niepewności. 

- Jeśli potrzebujesz informacji, to dlaczego sam się jej nie zapytasz? - uniosła podejrzliwie brwi ku górze.

- Jeszcze żeby chciała ze mną rozmawiać o sobie... 

- Co byś chciał wiedzieć? - chyba się nade mną zlitowała. - Może uda mi się udzielić na to odpowiedzi. 

- Gdzie mieszka? - zapytałem prosto z mostu, a ona spojrzała na mnie jak na człowieka z wariatkowa.

- Chyba oszalałeś, że powiem Ci takie rzeczy! - krzyknęła. - Obcym, napalonym facetom?! 

Wywróciłem oczami. Nie jestem obcy... Chyba. A ona pewnie dałaby wszystko, abyśmy byli tacy za wszelką cenę... 

Ale z drugiej strony... Trochę się zagalopowałem. Jeśli to nie ta osoba, to niepotrzebnie się zbłaźnię...

- A powiesz mi chociaż jak ona się nazywa? - ogarnąłem się i przeszedłem do właściwych konkretów. Chyba mi nie powie, że takich rzeczy też nie może zdradzić? 

Zacisnąłem wargi, uważnie lustrując dziewczynę spojrzeniem. Czekałem na ten moment, kiedy z jej ust wypłyną te dwa słowa, które dadzą mi nadzieję, albo rozwieją wątpliwości. 

Powiedz to wreszcie do jasnej anieli.

- Dominika Bursche - czułem przyspieszone bicie serca. 

Teraz mam już całkowitą pewność... Jak ja mogłem Cię nie poznać?! Tyle dni... Byłaś tak blisko... Jaki ze mnie kretyn. Wyrzuty sumienia mnie zaślepiły, czy co?!

W oczach stanęły mi łzy. Łzy szczęścia. To nie sen, co nie?

- Hej, hej! Co z Tobą?! - blondynka potrząsnęła moimi ramionami, a ja chyba wróciłem do świata żywych. Zamrugałem kilkakrotnie powiekami, chyba już wszystko dobrze. Nie rozkleiłem się jak cienias tuż obok nieznajomej.

- To nie sen, co nie? - zapytałem ją. Nie wierzę, jesteście tak blisko... 

- Cholera, o co chodzi?! Nie mam całej nocy, aby stać tu z Tobą i słuchać Twoich mamrotań!

Odetchnąłem ciężej. Może chociaż ona mnie zrozumie...?

- Nie wpadłaś na to, dlaczego jestem tu praktycznie codziennie w jej poszukiwaniu? 

- Zakochałeś się w Nice, czy co? 

- Zrobiłem to już pięć lat temu... - zaśmiałem się smutno, a ona wytrzeszczyła oczy. Jednak wie... 

- T..to ty nim jesteś?! - wykrzyknęła, a jedna z jej rąk puściła moje ramię i wymierzyła mi siarczystego policzka. 

Złapałem się za bolące miejsce. Zasłużyłem na to... Ale żeby po takim czasie? I to od całkowicie obcej dla mnie osoby?

- Tak, to ja. Skąd o tym wiesz? - spytałem.

- Jestem jej przyjaciółką, kretynie - warknęła. - Jak mogłeś się tak zachować?! Widać, że myślicie tylko chujami.

- Nie miałem nawet siedemanstu lat, nie byłem na to gotowy, bałem się! - broniłem się, co nie miało najmniejszego sensu. Byłaś młodsza... I to Ty okazałaś się bardziej odpowiedzialna i ułożona.

- A teraz co, chcesz naprawić swój błąd? Nie jest na to za późno? - skrzyżowała ręce na piersiach.

- Liczę, że nie... Dałbym wszystko, aby mi się udało.

- Zadam Ci ważne pytanie: gdzie się podziewałeś, gdy potrzebowała Ciebie najbardziej? Gdy każdego wieczora płakała za Tobą z tęsknoty? Gdy bała się o to, że sobie nie poradzi? - z każdym pytaniem czułem się coraz gorzej. Tyle cierpiałaś i to prze mnie... 

Nie zasłużyłem na Twoje wybaczenie. Nigdy w życiu.

- Próbowałem wycisnąć od jej rodziców, gdzie ona jest... Tak po prostu odcięli mnie od niej, rozumiesz? - pod koniec załamał mi się głos. Byłem całkowicie rozbity, wspomnienia każdej konfrontacji z Twoimi rodzicami... Tyle nienawiści kierowanej w moją stronę... 

- Też bym tak zrobiła - odetchnąłem ciężej. Kto by tak nie zrobił? - Liczyła na Ciebie, miałeś być jej największym wsparciem, a jako pierwszy wymiękłeś. Tak się nie zachowuje mądry człowiek...  

Zabolało. Ale to była sama prawda... Zjebałem to wtedy po całości. Jak teraz niby uda mi się to naprawić? 

- Każdego dnia zastanawiałem się, gdzie może być. Błagałem los, aby postawił ją przede mną. Tej okazji, jaką mi dał, nie mogę od tak zmarnować. Potrzebuję Twojej pomocy.

- Nie licz, że ją otrzymasz. Jeśli chcesz walczyć, to proszę, rób wszystko, co uważasz za słuszne.

- To własnie zamierzam uczynić. 

- Powodzenia życzę, bo Ci się przyda - odwróciła się na pięcie i ruszyła w swoją stronę bez słowa pożegnania. Stałem tam i patrzyłem się, dopóki nie zniknęła mi z widoku.

niezłe ujęcie tak dla polepszenia efektu, hihi

Ivan już wie? Już wie. Zadowolone? :D Innej opcji nie widzę, hihi 

teraz musi tylko powalczyć o Nikę, co nie?;) 

Amnesia

Ernst

Falsches Spiel