šesnaest

Moi rodzice byli w totalnym szoku, gdy tylko zobaczyli, kto mi towarzyszył. Już dawno stracili nadzieję na to, że kiedykolwiek jeszcze Was odnajdę, a tym bardziej, że znów będzie dobrze. Nawet jeśli to "dobrze", to tylko pozory.

Spojrzałem na Ciebie. W Twoich oczach zbierały się łzy, które spłynęły po Twoich policzkach dokładnie w momencie, kiedy stanęliśmy przed moją mamą, która zareagowała podobnie jak Ty. A rozkleiła się kompletnie, kiedy padłaś w jej ramiona.

- Jak Ty to zrobiłeś? - zapytał mnie tato, zbliżając się do mnie. Luka z lekka się przestraszył i nerwowo wtulił w moją nogę. Schyliłem się i wziąłem go na ręce.

- Nie wiem, najwyraźniej tak musiało być. A to wszystko tylko utwierdza mnie w tym, że jest tą jedną jedyną - odruchowo się uśmiechnąłem. Nasze spotkanie po czasie nie mogło być przypadkiem... Najwyraźniej Bóg czuwał nad nami.

- Tata, ciemu mama placie? - zapytał mały, wskazując na Ciebie i swoją babcię.

- Tak się okazuje radość, mały - chłopiec przeniósł swoją uwagę na mojego ojca. - Luka, to mój tata, a Twój dziadek.

Patrzył się zaskoczony to na mnie, to na Marko*, który wyciągał ręce w jego stronę.

- Tak bardzo Ciebie przypomina... - rozmarzył się, spoglądając na chłopca. - Widzę, że geny Knezeviców nie poszły na marne - zaśmiał się, a ja wywróciłem oczami.

- Tato, nie przy małym... - próbowałem go zganić. Jeszcze zrozumie i co wtedy będzie?

- Wróciliście do siebie? - kontynuował wywiad.

- Twierdzi, że to dla niej za szybko... - westchnąłem ciężko. - Ale jesteśmy na dobrej drodze, aby wszystko było dobrze. 

- Synu, ważne jest to, że udało Ci się ich odnaleźć, reszta przyjdzie sama - uśmiechnął się do mnie lekko, po czym zwrócił się do naszego synka - To co, Luka? Pójdziesz do dziadka?

- Dziadzia! - pisnął, rzucając się na niego. Zauważyłem łzy wzruszenia w oczach ojca. Ej no, bo zaraz sam się rozkleję.

Gdy mama przestała Cię przyduszać, cała zapłakana przykleiła się do mnie.

- Nie wiem, jakim cudem Ty to zrobiłeś, ale chwała Bogu za to - wyłkała, zacieśniając swoje kleszcze. Jak na małą kobietę, to ona jest silna!

- Mamo...du...duszę się - wycharczałem, a ona zaśmiała się przez łzy i rozluźniła uścisk.

- Tak się cieszę, że wreszcie jesteście razem! - złapała Cię za rękę i przyciągnęła do nas. - Cała rodzinka w komplecie!

Zauważyłem, że się zmieszałaś. To bolało, ale Cię rozumiałem. Ale jest coraz lepiej, więc nie mam się czym martwić...

Tata z małym zniknęli. Pewnie poszli razem na plac, gdzie działa się największa akcja.

- Mamo... Nie wszystko jest tak, jak wygląda - szepnąłem, a ona się ciut zasępiła.

- Tak jakby jesteśmy razem, ale jednak osobno - nerwowo potarłaś swoje dłonie, spuszczając wzrok. Poczułem gulę, rosnącą w moim gardle.

- Nie za bardzo Was rozumiem - przyznała szczerze. A więc teraz nadszedł czas na to, aby dowiedziała się wszystkiego...

- Boję się mu zaufać, ale tylko on daje mi poczucie, że wszystko jest dobrze... Mimo tego, iż to on sprawił mi najwięcej bólu... - przez tę wypowiedź poczułem się, jakbym otrzymał siarczystego policzka, a chwilę potem już czuł smak Twoich warg. Nie wiedziałem, czy się cieszyć, czy smucić. Tyle jeszcze przede mną, abyś mogła mi wszystko wybaczyć... 

Poczułem ogromny ciężar w prawej kieszeni spodni, w której znajdowało się niewielkie pudełeczko, w którym spoczywa największa pamiątka po mojej babci. Dostałem ją przed jej śmiercią i przyrzekłem, że przekażę ją tej kobiecie, którą obdarzę takim samym uczuciem, jakim ona została obdarzona przez ponad 50 lat swojego życia. Możliwie najpiękniejszą i najtrwalszą miłością. Która przeżyła wszystko - wzloty i upadki. Kryzysy. Nawet śmierć...

Wiedziałem, komu i kiedy ją dam. Tobie. Bo to Ty jesteś kobietą moich snów. Wiedziałem to już od naszego pierwszego spotkania, pięć lat temu. I mimo tego wszystkiego dalej to nie przeszło.

Mama smutno spojrzała w moją stronę, po czym pokiwała głową ze zrozumieniem.

- To nie jest łatwe odbudować zaufanie po czymś takim... Mimo to staram się pokonywać wszelkie wewnętrzne bariery i... Jest coraz lepiej - uśmiechnęłaś się ciepło w moją stronę i ujęłaś moją dłoń. Poczułem jak moje ciało ogarnia fala ciepła i miłości. Miłości do Ciebie.

- Minęło tyle lat, a Ty nawet nie przestałeś się za nią uganiać - zaśmiała się, chwytając nasze wolne dłonie. - Nie wiecie, jak się cieszę, że wreszcie widzę Was razem.

- Wiemy - spojrzeliśmy po sobie, a Ty lekko speszona się przyrumieniłaś.

- Gdzie Marko i mój wnuk? - zapytała podejrzliwie, unosząc brew ku górze.

- Poszli na główny plac.

- Niech ja go tylko złapię! Z własnym wnukiem uciekł! - puściła nas i razem ruszyliśmy w poszukiwania.

Niewiele potem to moja mama trzymała już naszego synka. Ten pierwszy raz mogła ujrzeć swojego pierwszego wnuka...

- Liczę na to, że kolejny raz nastanie szybciej, niż za cztery lata - zażartowała, a ja zerknąłem na Ciebie. Uśmiechnęłaś się szeroko, zacieśniając uścisk naszych dłoni.

- Jeżeli tylko znajdziemy czas, to przyjedziemy.

- A zostaniecie dziś na noc? - zapytała prosto z mostu, a ja zamarłem, wypuszczając z rąk sprzączkę od pasów Małego.

- Czemu nie? Jeśli Ivan nie widzi problemu, to z największą przyjemnością.

- Nnie... Oczywiście, że nie - z Twoich warg odczytałem krótkie: Przygotowałam nas, na które się zaśmiałem. Nie musiałem nic mówić, jak widać dalej rozumiemy się bez słów...

- No to na co czekamy? Wracajmy, zaraz trzeba przygotować dla Was nocleg, a niedługo kolację!

Dziesięć minut potem byliśmy już w moim rodzinnym domu. Pomagałaś mojej mamie, a ja siedziałem z małym i tatą na zewnątrz.

- Więc mówisz, że próbowałeś, ale jeszcze nie podjęła decyzji?

- Jej ciotka powiedziała mi, że to wszystko przez strach przed ponowną stratą... Uwierzysz, że przez ten czas nikogo nie miała?

- Przecież Ty także - zauważył.

- Ja nie miałem tylko dlatego, że żadna inna nie zawróciła mi w głowie tak samo jak Domi. A ona? Przecież próbowała o mnie zapomnieć. A to, że nie wyszło to całkiem inna sprawa - skinął głową, pokazując mi, że przyjął to do wiadomości.

Sięgnąłem po pudełeczko z kieszeni.

- Dotrzymujesz słowa danego babce? - spytał, kiedy trzymałem je już w dłoniach. Chciałem tego. Teraz. Zaraz. Chciałem też, abyś... Abyś je przyjęła. Żebyśmy już na zawsze mogli być jednością.

- Taki mam plan.

- Przygotowałeś coś specjalnego, czy spontanicznie?

- Próbowałem się na to przygotować, ale tego nie da się powtórzyć. Te słowa płyną z samego serca, nie da się ich powiedzieć dwukrotnie tak samo. Chciałbym żeby to był najpiękniejszy moment jej życia...

- Żeby do tego doszło, musisz mieć pewność, że jest już dobrze - prychnąłem cicho, chowając pierścionek z powrotem do kieszeni. 

- Zrobię to jeszcze dziś. Ale do tego potrzebuję Waszej pomocy. 

- Przecież dobrze wiesz, że zawsze Ci pomożemy - w mojej głowie budował się plan... Ale do tego potrzebuję jeszcze mamy.

- Później o tym porozmawiamy.

Miałem idealne wyczucie czasu, ponieważ dosłownie chwilkę po tym dołączyłaś się do nas. Luka momentalnie przerwał zabawę z Łatkiem i przysiadł się obok Ciebie.

- Kolacja prawie zrobiona, pokój też przygotowany.

- Skąd wpadłaś na pomysł, że zostaniemy tutaj?

Zaśmiałaś się uroczo, zatykając zbłąkany kosmyk włosów.

- Chwilę przed wyjściem ogarnęło mnie takie przeczucie. Po prostu - spojrzałaś się na mnie z tym swoim uroczym uśmiechem, który powodował, że moje serce wrzucało piąty bieg.

TEGO TO SIĘ NIE SPODZIEWAŁSYŚCIE, CO NIE? XD no to co będzie w kolejnym, hmm?..:D

Amnesia

Ernst

Falsches Spiel

Druga opcja